ΤΟΞΑΛΚΗΣ

Κένταυρος Χείρωνας

Ο Χείρωνας, ουδεμία σχέση με τους υπόλοιπους Κενταύρους! Από άλλη γενιά και μ'άλλο χαρακτήρα. Μια προσωπικότητα πολυσυζητημένη και εξέχουσα.

Δεν είχε καταγωγή από τους Λάπιθες και τη Νεφέλη, παρά ήταν γνήσιο τέκνο του Κρόνου που ενώθηκε με τη Φιλύρα, την ομορφότερη Ωκεανίδα. Ο Κρόνος, για να μην τον πάρει πρέφα η νόμιμη σύζυγός του η Ρέα, μεταμορφώθηκε σε άλογο και κυνήγησε την αγαπημένη του Φιλύρα μέχρι το Πήλιο, όπου κατάφερε να την τσακώσει και να την κάνει δική του. Από την ένωση αυτή, γεννήθηκε ένα πλάσμα αθάνατο, από τη μέση και πάνω άνθρωπος κι από τη μέση και κάτω άλογο, ο Κένταυρος Χείρωνας.

Ο Χείρωνας, κατοικούσε σε μια σπηλιά στο Πήλιο, στο γνωστό «Χειρώνιον `Αντρο», όπου, με τη συνεισφορά της μητέρας του, αναλάμβανε την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών που του εμπιστεύονταν. Πάρα πολλοί από τους γνωστούς μας ήρωες της ελληνικής μυθολογίας, όπως ο Ιάσονας, ο Ηρακλής, ο Πηλέας, ο Αχιλλέας, ο Οδυσσέας, ακόμα και ο θεός της ιατρικής Ασκληπιός, μαθήτευσαν κοντά του.

Οι γνώσεις του ήταν εντυπωσιακές, η σοφία του κι οι θεραπευτικές του ικανότητες ξακουσμένες. Δεν υπήρχε τέχνη που να μη γνώριζε. Εκπαιδευμένος από τον Απόλλωνα και την `Αρτεμη στη μουσική, τη βοτανολογία, την αστρονομία και τη ιατρική, έγινε ο σπουδαιότερος δάσκαλος. Ήξερε να θεραπεύει με βότανα τις πληγές, να ανακουφίζει τους πόνους, ακόμη και να χειρουργεί. Ήταν δεινός σκοπευτής και κυνηγός εξαίρετος. Όσο για το χαρακτήρα του, υπήρξε μαλακός, δίκαιος και φρόνιμος και αγαπούσε τους ανθρώπους, σε αντίθεση με τους άλλους Κενταύρους που ήταν εχθρικοί και βρίσκονταν σε ημιάγρια κατάσταση.

Ο θάνατος του αθάνατου Χείρωνα, σχετίζεται με τον τρίτο άθλο του Ηρακλή, τον Ερυμάνθιο Κάπρο. Ο Ηρακλής, καθώς κυνηγούσε τον Κάπρο, χτύπησε, κατά λάθος, τον αγαπημένο του δάσκαλο μ'ένα βέλος βουτηγμένο στο τρομερό δηλητήριο της Λερναίας Ύδρας. Οι πόνοι υπήρξαν τόσο τραγικοί, που ο Χείρωνας, μην αντέχοντας άλλο να υποφέρει, παραιτήθηκε από την αθανασία του, την οποία και προσέφερε στον Προμηθέα. Τότε ο Δίας που τον εκτιμούσε ιδαίτερα, συγκινήθηκε και για να τον τιμήσει τον έκανε αστερισμό, και συγκεκριμένα τον αστερισμό του Τοξότη, μιας κι οι ικανότητές του στην τοξοβολία υπήρξαν απαράμιλλες.